Нәни бала белән яңа ел бәйрәменә…

Яңа ел җитәргә санаулы көннәр калып бара. Бу исә театрлар, концерт залларында балалар өчен кыш бабай, кар кызы катнашында берсеннән-берсе кызыклы чаралар уза дигән сүз. Әлеге тамашаларга бик кечкенә балалар белән бару үз-үзен аклыймы һәм бу, гомумән, дөрес карармы – бүген шул турыда сөйләшик әле.

Әлбәттә, һәр әти-әнинең яңа ел алдыннан баласын сөендерәсе килә. Төрле тамашалар вакытында нәниләрнең сөенеч тулы күзләрен күреп, үзең дә, ирексездән, балаңны шунда алып барырга хыяллана башлыйсың. Тик менә психологлар фикеренчә, әлеге тамашалар нәниләрнең күбесе өчен стресс булырга мөмкин икән. Шуңа күрә билетларны берничә тамашага берьюлы алып алып куйганчы, башта бер генә бәйрәмгә барып карау таләп ителә.

Шунысы кызык, монда сүз бер яшьлек кенә түгел, ә өч-дүрт яшьлек балалар турында да бара. Мәсәлән, ике яшьтә рәхәтләнеп чыршы тирәли әйләнгән бала, өч яшендә бу тамашалардан уттан куркыккан кебек куркырга мөмкин икән. Шуңа күрә минем балам инде зур дип уйлап, юкка акча сарыф итү шулай ук дөрес булмаячак.

Хәзер безгә яшь тә дүрт ай һәм шушы көннәрдә генә дә кызым ике шундый тамашага чакырулы. Башта бармаска уйлаган идем дә, аннары исә фикеремне үзгәрттем – барып, күреп кайтырга карар кылдык – ошатмаса, өйгә юл тотарбыз, янәсе.

Тик әлеге бәйрәмгә барыр алдыннан яхшылап әзерләнергә карар кылдым. Аллага шөкер, интернетта хәзер теләсә-нинди мәгълүмат табарга мөмкин. Алар белән сезне дә таныштырам, бәлки ярдәме тияр.

Бактың исә, тамаша залында беренче биш-ун минутта баланы күтәреп торсаң яхшы икән. Чөнки аларның күбесе шулкадәр халык күрүгә берара куркып калырга, хәтта елап та җибәрергә мөмкин ди. Бераз күнеккәч кенә идәнгә төшерергә ярый.

Шулай да, нәни бала белән яңа ел тамашасына баруның төп кагыйдәсе нинди дип уйлыйсыз? Баланы кыш бабайдан читтәрәк тотарга тырышырга кирәк икән, ләбаса! Бактың исә, күп балалар сәер итеп киенгән, йөзе ап-ак сакал-мыек белән капланган әлеге яңа елның төп билгесеннән уттан курыккандай курка ди. Шуңа күрә ясле балалары катнашындагы яңа ел тамашалары күп очракта кар кызы катнашында гына үтә икән. (Менә сиңа мә… интернетны ачып укымасам, бу турыда уйлау башыма да кереп чыкмас иде. Тәҗрибәле әниләр миннән кыкырып көлгәннәрдер инде…)

Аннары соң яңа ел тамашасында сезнең нәни баланы сагалап торган тагын бер куркыныч бар. Нәниегез зал буйлап йөгерешеп йөрүче башка зуррак балалардан саклана алмаячак, шуңа күрә аны чыршы әйләнәсендәге тамаша вакытында этеп егулары, алай гына да түгел, таптап китүләре дә бик мөмкин. Шуңа күрә әни кешегә бу чарага каблуклы аяк киеме киеп бармаса яхшы. Бала артыннан йөгереп йөрү күпкә уңайлырак булачак.

Тагын бер мөһим кагыйдә – әлеге залның шактый салкын булуы да мөмкин. Шуңа күрә баланы җылырак итеп киендерү ягын карагыз. Ә кызу булган очракта һәрвакыт чишенергә мөмкин.

Шунысы да бар: хәзер авырулар, салкын тиюләр ешайган чор. Өстәвенә, балалар бер-берсенә чирне аеруча тиз йоктыра. Шуңа күрә халык күп булган урыннарга барганда, баланың борынына вирусларны тоткарлый торган препаратлар салу кирәк. Кайткач исә, борынны яхшылап юдыру таләп ителә…

Менә шулар, җәмәгать. Әлеге кагыйдәләрне “колагыма элеп куйдым да”, Аллага тапшырдым. Яңа ел тамашасына барасы гына калды…

Яшь әни язмалары…

Теш ничә кат чыга? — Ник? Нигә? Ник алай?

Теш ничә кат чыга?

Иң беренче кеше — Адәмнең 30 теше булган.

Әкәм-төкәмнең 25000 тирәсе теше бар!

Филләр тешләрен 6 тапкыр алыштыра.

Уңагай кешеләр ризыкны уң як казналыгы белән, сулайлар сул казналыгы белән чәйни.

«Кролик» сүзе каян килеп чыккан? 

Рус теленә «кролик» сүзе поляк теленнән кергән.

 

«Йөрәктән — йөрәккә» күчкән могҗиза! /фоторепортаж/

Яңа ел якынлашкан саен, без могҗиза-тылсымга тагын да ныграк ышана башлыйбыз. Шулай булмый ни: ап-ак кар, Кыш Бабай һәм Яңа ел бәйрәме бары шатлык-бәхет кенә алып килә бит! «Йөрәктән — йөрәккә» дип аталган хәйрия проектының гала-концерты да мөмкинлекләре чикле балаларга бәхет һәм елмаю бүләк итте.

Казанның «Әкият» Балалар үзәгендәге чараны Татарстанның Мәдәният министрлыгы оештыра. Бәйрәмгә балалар йортлары, интернатлары, коррекцион мәктәпләр һәм тернәкләндерү үзәкләреннән балалар чакырылган. Алар арасында Казанның сәламәтлек мөмкинлекләре чикле балалар өчен булган 172нче мәктәптә укучылар да бар иде. Анда начар күрүче һәм күрмәүче укучылар белем ала. Алар арасында 3 сыйныф укучысы Ярослав Попков та бар.

– Татарстанның Күрмәүчеләр җәмгыяте безне еш кына төрле чараларга чакыра, бүләкләр тапшыра. Мәктәбебездә начар күрүче һәм күрмәүче балаларның ялын да оештыралар. Музыка, ритмика, рәсем, спорт белән шөгыльләнергә мөмкинлек бар. Бу безнең өчен бик мөһим, чөнки балаларыбыз җәмгыятькә яраклашырга тиеш. Аларның башка балалар белән һәрвакыт элемтәдә булуын телибез, – ди Ярославның әнисе Оксана Попкова.

Ярослав дәрестән буш вакытларында йөзү белән шөгыльләнә икән. Су спорты төрләре сараена йөри торган малай тиздән йөзү ярышларында да катнаша башлаячак. Аларның тренерлары мөмкинлекләре чикле булган балалардан торган төркем җыйган. Махсус билгеләнгән вакытта, бер кеше дә комачауламаган чакта шөгыльләнәләр икән.

Ярослав сыйныфташлары – Ислам Хәйретдинов һәм Ранель Гыймадиев белән бергә йөзү, физкультура белән шөгыльләнә, уйный. Тиздән Ярослав белән Ранель үз мәктәпләрендә баянда уйнарга өйрәнә башлаячаклар икән.

Мөмкинлекләре чикле балаларны тернәкләндерү үзәкләренә, медицина учреждениеләренә чиратсыз кабул итәләр. Балалар республкиа клиника хастаханәсендә дәвалану алучы Ярославка хәзер көндезге стационарда да чират тизрәк килеп җитә икән.

Максат бер генә

Мондый концертны «Әкият» сәхнәсендә беренче тапкыр оештырулары. Чараны оештыручыларның берсе, аккордеончы Алмаз Әхмәтҗанов: «Әгәр концертка килгән балаларның өчесе генә булса да елмайса, безгә бу бик рәхәтлек бирә. Безнең төп максатыбыз – һәр бала биредә үзенә охшаган шөгыльне тапсын иде», – ди.

«Йөрәктән – йөрәккә» проекты 2017 ел башында старт ала. Шушы вакыт эчендә республикада һәвәскәр һәм профессиональ артистлар белән берлектә берничә дистә чара уза. Гала-концертта да җыр-биюләр белән бергә балалар фокусник, жонглерлар, аниматорлар чыгышын, сабын күбеге шоуын да күрде. Балалар янына кунакка Кыш Бабай да килде. Бәйрәм ахырында һәркем үзенең яшьтәше әзерләгән бүләк белән кайтып китте.

Хәйрия чараларының ни икәнен белеп үсәләр

«Йөрәктән – йөрәккә»дә чыгыш ясаган Татарстанның атказанган артисты, ике бала әнисе Алинә Шәрипҗанова хәйрия концертларында актив катнаша.

– Шушы проект дәвамында без үзенчәлеге булган балалар тәрбияләнгән күп кенә учреждениеләрдә булдык. Быел бик күп очрашулар булды, бик күп яшь түгелде. Чөнки бу балаларның күзләре беркемне дә битараф калдырмый. Безнең чыгышлар балаларның йөрәгендә ялкын кабыза һәм аларда өмет уяна. Мин һәрвакыт өмет белән яшим. Хәйрия чараларында катнашу – ул кешенең үз-үзен камилләштерү күрсәткече дә әле. Син кешегә, үзеңә бер нәрсә дә таләп итмичә, игелек кыласың икән, димәк, синең күңелең моңа үсеп җиткән һәм нәрсә беләндер бүлешү – үзе зур бәхет, – ди җырчы.

Алинә Шәрипҗанованың балалары да хәйрия концертларына әнисе белән йөри. 4, 5яшьлек малае Әмир белән 2,7 яшьлек Альмира да әниләреннән калышмый.

«Йөрәктән – йөрәккә» проекты озын гомерле булырга охшый. Аны киләсе елда да дәвам итәчәкләр. Концертка килгән һәр бала бүләк белән кайтып китте. Бу сюрпризны сабыйларга Казан сәнгать училищесы, Казан халык сәнгать һөнәрчелек техникумы студентлары, халык һөнәрчелеге остазлары ясаган.

Татарстанның Мәдәният министрының беренче урынбасары Эльвира Камалова:

– Әлеге хәйрия проекты бер еллык чараларны үз эченә ала. Алар барысы да мәдәният учреждениеләре хезмәткәрләре тарафыннан үткәрелә. Без мөмкинлекләре чикле, социаль яктан якланмаган балалар тәрблияләнгән балалар йортлары, приютлар, тернәкләндерү үзәкләренә барабыз. Бу проектта бары тик волонтерлар һәм ирекле булышучылар катнаша. Бу, чыннан да, бушлай проект. Безнең катнашучылар чыгышлары өчен бер тиен дә акча алмый. 2018 елны Россия Президенты Владимир Путин тарафыннан Волонтерлар һәм ирекле булышыучылар елы итеп игълан итүе шатландырды. Без бу теманы инде күптәннән башлап җибәрдек. Без Казандагы учреждениеләрнең барысында да диярлек булдык. Киләсе елда республкиа районнарына чыгарга да җыенабыз.

Алинә МИННЕВӘЛИЕВА
Ринат НӘҖМЕТДИНОВ фотолары

«Авырту булмаганда гына тормыш дәвам итә»: Казандагы хоспис авыруларның соңгы көннәрен ничек җиңеләйтә?

Владимир Путин 11 декабря присудилоснователю первого казанского хосписа Владимиру Вавилову Госпремию 2017 года за выдающиеся достижения в области благотворительной деятельности. Вавилов многие годы работал в автоколонне, был водителем автобусов, такси. Когда при родах умерла его первая жена, он остался один с девятилетней дочерью. «Мне пришлось ей стать матерью и отцом в одном лице. Тогда моя жизнь круто изменилась», — говорит он.

Благотворительный фонд помощи детям, больным лейкемией, Владимир основал вместе со второй женой — Мариной — в 2003 году. Фонд носит имя Анжелы Вавиловой — их дочери, которая умерла от этой болезни в пятилетнем возрасте. В 2014 году Вавиловы открыли детский хоспис.

Сейчас в хоспис принимают и взрослых тяжелобольных людей, которым уже не может помочь медицина. Здесь им оказывают уход, помогают заглушить душевную и физическую боль, чтобы человек спокойно и по возможности полноценно прожил свои последние дни.

Недоброе утро

У двухэтажного здания в спальном районе Казани ранним зимним утром уже много машин. Утро в хосписе недоброе: умерла одна из пациенток — Юлия, которая приехала сюда два дня назад, оставив двух дочерей и мужа. У 39-летней женщины была тяжелая форма рака кишечника. С одной из дочек, десяти лет, работает психолог.

Тело готовят к похоронам. Для этого здесь есть специальные холодильники, прощальная и ритуальные комнаты (их две — мусульманская и христианская, по основным конфессиям Татарстана). «Мы сами обмываем тело, одеваем. Если родственники хотят — забирают, конечно, но большинство отсюда хоронят. Приходит мулла или батюшка в зависимости от веры умершего. Мы сами выписываем свидетельство о смерти и больничный», — рассказывает Владимир Вавилов. Он тоже подходит проводить Юлию в последний путь. Все сотрудники здесь знают пациентов по именам.

Проходя из прощальной комнаты в холл, где расположены палаты больных, Вавилов говорит, что это — граница между жизнью и смертью. За этот год в хосписе умерли 200 взрослых и 18 детей.

Порог земной жизни 

Хоспис — это медицинское учреждение, хотя тут не лечат. «Наши пациенты — на пороге земной жизни. Они живут кто день, кто две недели, кто месяц, бывает до полугода. У нас они доживают последние дни, окруженные заботой, друзьями, родственниками 24 часа в сутки. Это заведение, где человеку купируют боль, обычную при онкологических и других тяжелых заболеваниях, чтобы человек ее не чувствовал. А когда ее нет — жизнь продолжается, и принцип нашего хосписа — достойная жизнь до конца», — рассказывает Владимир.

© Егор Алеев/ТАСС

Казанский хоспис одновременно может принять 17 детей и 20 взрослых больных. В каждой палате есть места для родственников, которые могут здесь находиться круглосуточно.

«Иногда мы берем 20 детей, потому что у родителей еще есть здоровые дети, их девать некуда, и они берут их с собой. То есть 17 больных детей и трое здоровых. Также сейчас у нас 21 взрослый пациент. Были очень сильные боли, и мы пошли навстречу — приняли», — объясняет Владимир.

Нельзя отказать пациенту

На светлых стенах хосписа — яркие картины, в коридоре — живые растения, игровые автоматы, беговые дорожки. «Это для абилитации, то есть формирования у инвалидов отсутствующих бытовых навыков, развивает моторику», — поясняет Вавилов.

В одной из детских палат живет Гулюза со своим маленьким сыном, которому необходима респираторная поддержка (искусственное дыхание с помощью специального аппарата). «Дома они не могут себе позволить такие процедуры, а у нас есть», — говорит медсестра. В палате — две кровати, гигиенические принадлежности, телевизор и даже большая светлая лоджия, куда родители могут выводить ребенка, если нельзя на улицу. Ванная и туалет оборудованы для людей с ограниченными возможностями.

© Егор Алеев/ТАСС

В другой детской палате — ребенок с гидроцефалией (нарушение нормального развития головного мозга, связанное с чрезмерным накоплением в нем жидкости). Он совсем не двигается и подключен к аппаратам. «За такими пациентами мы круглосуточно наблюдаем, он под камерой», — говорит Владимир.

Мимо бассейна и столовой проходим во взрослое отделение. Здесь есть библиотека, комната ванных процедур, курительная комната. «Мы иногда здесь и в палатах даже разрешаем курить, у нас в холодильнике есть коньяк, вино, водка. Если пациент хочет — медсестра идет, берет ключ у охраны и выдает. Редко, но иногда бывает. Отказать нельзя», — рассказывает Вавилов.

Музыка лечит

 Между детским и взрослым отделениями проходит концерт. Его организовала руководитель музыкальных программ фонда «Арт-Линия», внучка знаменитого поэта Мусы Джалиля — Татьяна Малышева-Джалиль. «Мы специально подобрали позитивные и недлинные композиции. Мы уже не первый раз здесь выступаем. Это очень благодарная публика, можно видеть, как меняются лица детей, когда они слушают. Музыка лечит», — говорит Татьяна.

Концерт проходит в Зимнем саду — это центр общественной жизни хосписа. Здесь проходят встречи, дни памяти, концерты. Для детей проводят мастер-классы по лепке, рисованию. «Ребенок не рожден умирать, он должен жить. В больницах борются до конца, но когда говорят родителям, что уже не вылечить… Приведу пример: родителям врачи сказали, что их ребенок проживет неделю, но они пришли в хоспис, мы его тянули еще 2 года 7 месяцев, он жил у нас. А каждый день жизни ребенка для родителей много значит», — рассказывает Вавилов.

Семибалльная боль 

В хосписе работает около 80 человек, из них 60 — медицинский персонал: врачи, медсестры, санитарки, психолог, психиатр, работники выездной паллиативной помощи. «Все, начиная от охраны и кончая руководителем, — мы все стихийные психологи, потому что когда родители приходят к нам, они — обозленные, измотанные. Родственники измотаны, взрослые на пороге земной жизни тоже нервные. Среди нас практически все психологи, мы ищем пути подхода к человеку», — поясняет Вавилов.

Заведующая амбулаторной выездной службой хосписа Марина Городилова говорит, что опираться здесь только на профессиональные медицинские навыки не получится. «Открываешься больному, вникаешь в его ситуацию, сопереживаешь и проживаешь с ним последние именно семейные проблемы. Проблемы со здоровьем мы, медики, привыкли решать. С ними работать — здесь профессионализм включается… Но когда работаешь на душу больного, потом расстаться с ним тяжело», — говорит она.

© Егор Алеев/ТАСС

Городилова уже два года работает в хосписе. До этого работала в поликлинике в том же районе. Часто встречаясь с сотрудниками хосписа, поняла, что работа там для нее. «Можно сказать, что готовилась к этому всю профессиональную жизнь, у меня стаж 32 года. Наверное, я поняла, что мне здесь будет профессионально хорошо», — рассказывает Марина.

В выездной службе хосписа четыре машины скорой помощи, она охватывает пять районов Татарстана. Медики выезжают к тяжелобольным, которые по разным причинам не хотят или не могут попасть в хоспис. Кроме того, у службы есть еще одна важная функция — обучить родственников уходу за пациентами, устроить быт на дому так, чтобы ему было комфортно. «Это бывает крайне тяжело сделать. Разные семьи встречаются, асоциальные в том числе. Иногда у родственников нет сил ни душевных, ни физических, чтобы ухаживать за больными. И нам приходится все это организовывать, несмотря ни на какие сложности семьи», — отмечает собеседница.

Сегодня скорой помощи ехать в отдаленный район Казани — Азино. У Рушунии Нурутдиновны рак в тяжелой форме и, по словам Городиловой, она испытывает боль на семь-восемь баллов по десятибалльной шкале. «Это такая боль, которую трудно снять многими разными препаратами. Когда она лежала в стационаре у нас, мы перепробовали почти все, что у нас есть в арсенале. А у нас есть почти все, что применяется на территории РФ. Очень трудно, но мы ей помогли», — говорит заведующая.

Помощи мало не бывает 

Без волонтеров не обходится ни один хоспис, говорит Вавилов. Они помогают гулять с пациентами, ухаживать за ними, кормить. В Казанском хосписе сложился волонтерский костяк, человек 20–30, которые регулярно приходят помогать. Один из таких волонтеров, 56-летний Алексей Сладков, сотрудничает с разными хосписами с 1991 года. Он — инженер машиностроения, в свободное время занимается добровольной помощью. «Поскольку хосписы связаны с тяжелыми заболеваниями и со смертью, персоналу очень тяжело. Волонтеры немного разбавляют, оживляют атмосферу. Такие заведения нежелательно, чтобы были замкнутые», — рассказывает он.

© Егор Алеев/ТАСС

«К сожалению, нуждающихся в паллиативной помощи каждый год становится больше — как детей, так и взрослых», — говорит Владимир Вавилов.

Он разработал техническое задание для нового здания на 98 коек, где будет три отделения: для онкобольных, для больных с другими диагнозами и отделение доживания, социальной передержки. «А где сейчас взрослое отделение, я хочу детское отделение расширить, сделать комнату абилитации, — рассказывает Вавилов. — Сейчас за инвалида все делает мама. Самое страшное, что я слышу от родителей, — они боятся умереть раньше своих детей».

Олег Павленко

Подробнее на ТАСС:
http://tass.ru/obschestvo/4804999

 

Гаилә психологиясе: Кышын баланы урамга ничек киендерергә?

Уф, кышкы һава торышына болай да мөкиббән китми идем, быел гомумән дә яратмый башлармын кебек тоела. Кызым белән урамга чыгып киткәндә, өй бомба төшкәндәй булып кала. Мәш килеп киенгәндә, ул да, мин дә кызып пешәбез. Андый чакларда ике балалы хатыннарның урамга җыенуын күз алдына китереп, чәчләрем үрә тора, җәмәгать.

Аның каравы, кызым кышны аеруча яратты, ахрысы. Иртүк уянуга өй буйлап кышкы аяк киемен күтәреп йөри башлый. Кагыйдә буларак, урамга төшке аштан соң, ирне эшкә озаткач, җыена башлыйбыз. Башта үзем киенәм, аннары иң катлаулысы – баланы киендерү процессы башлана!

Хәтерләсәгез, узган ел балама нибары 4-5 ай вакытта урамга чыгып китә алмый җәфа чигәбез, дип бер тапкыр зарланган идем инде. Тик узган елгы кыш быелгысы белән чагыштырганда җәннәт булган икән бит! Бала бер урында гына ята, рәхәтләнеп киендер бит инде, ә мин әле зарланырга да вакыт тапканмын. Ә менә хәзер… Хәзер күрәм күрмәгәнемне! Саф һавага җыену процессы минем бөтен энергиямне суыра! Беренчедән, кызым минем төсле үк кышкы өс киемнәрен яратмый, аларны күрүгә йөгерә-кача, елый башлый. Мин исә аның артыннан чабам. Шапка кию, шарф бәйләү эше шулай ук бик авырлык белән бара. Кайчакларда беркая да чыкмый, өйдә генә утырасы килгән моментлар да була, хәтта! “Әй, кадалыплар китсен бу саф һава! Шәһәрдә нинди саф һава инде ул. Урамга чыктың ни, өйдә утырдың ни, барыбер бер үк һаваны сулыйсың…” дигәнрәк фикерләр дә кереп чыга башка. Тик мин үземне бик тиз кулга алам. Мин бит бик яхшы әни булырга тиеш, дим үземә.

Анысы бер хәл. Кыш көне урамга йөрергә чыгу белән бәйле икенче, күпкә җитдирәк проблема бар. Баланы ничек киендерергә? Әлбәттә, кышкы комбинезон кигерергә кирәк икәнлеген беләм инде. Ә эчтән нәрсә ? Педиатрлар бит бала туңарга гына түгел, кызып пешәргә дә тиеш түгел ди – тегеләй дә, болай да салкын тигерәчәк, имеш.

Шуңа күрә мин бу мәсьәләне яхшылап өйрәнергә булдым. Интернетта бу темага язмаларның очы-кырые юк. Тик менә аларның төгәл аңлашыла торганнары гына аз. Андагы бөтен киңәшләрне истә калдыра башласаң, баш миендә уйларга урын гомумән дә калмас иде, мөгаен.

Менә карагыз: курткалардагы җылыта торган материаллар да фәлән төрле хәзер. Холлофайбер, тинсулейт, файбертек, тек-полифилл… Шуның өстенә яшь әниләрнең авызыннан мембрана комбинезоннар яхшы дигән сүз дә еш ишетелә. Аңлап кына җитеш!

Шуңа күрә бүген сезгә кышкы комбинезон төрләре турында сөйләп тормыйм. Үземнең тәҗрибәм белән генә уртаклашам. Баланы кыш көне ничек киендерергә дигән сорауга әллә ни зур игътибар да бирмәс идем, мөгаен. Шулай да, күптән түгел шундый мәгълүматка тап булдым: бактың исә, балаларның 80 проценты салкын тию белән иммунитет түбән булганга түгел, ә әти-әниләрнең аларны урамга дөрес итеп киендерә белмәве нәтиҗәсендә чирли икән. Мәсәлән, быел без мембрана комбинезон сатып алдык. Ә белгечләр әгәр урамда температура -10 градустан җылырак икән, бу кием астына колготки һәм юка кофта кигерү белән чикләнергә киңәш итә. Аннары соң әлеге эчке кием тулысынча мамык һәм тулысынча синтетика булмаска тиеш икән. Югыйсә, баланың туңуы яки тирләве ихтимал.

Дөресен генә әйткәндә, бу сүзләр мине бераз шаккаттырды. Мин башка бик күп әниләр кебек үк баланы никадәр калынрак киендерсәң, шулкадәр яхшырак дип уйлый идем, ләбаса. Хәзер исә үземнең бу мәсьәләгә карашымны үзгәртергә туры килә! Балама колготки, озын җиңле футболка кигерәм дә, өстеннән кышкы комбинезонны элеп урамга ашыгабыз. Андый чакларда үз-үземә баласын салкын тигерергә алып чыккан юләр әни булып тоелам. Тик шаккаткыч, әлегә бер тапкыр да чирләп карамадык әле. Белгечләрнең сүзләрендә дөреслек бар, ахрысы.

Көннәр әкренләп суыта. Ә мин үз-үземне үзгәртү өстендә эшлим. Тулысынча барып чыгармы, юкмы, әлегә белмим. Урамга чыгудан гомумән баш тартып өйдә генә утыра башламасак ярый инде…

Яшь әни язмалары…